Na de afgelopen periode ruimschoots aandacht te hebben besteed aan de prestaties van Janneke Cazemier op de 100 mijl van Sint Annen en van Claudine Lamoth op de 50 mijl van Borgsweer volgde afgelopen zondag Arjen Kwint uit Loppersum met zijn deelname aan de Westerwolde Ultra over 100 kilometer.

De Westerwolde Ultra werd georganiseerd door Ultra Grunnen, bestaande uit de ultralopers Nico Swart en Lût van der Molen, samen met Team Wens Marathon. Dit collectief zet zich in voor de Wensamulance Noord-Nederland. Het was een vriendenloop met een officieel tintje, geen wedstrijd maar er werd wel een klassement opgemaakt. Er kon alleen op navigatie worden gelopen en de 100 kilometer moest binnen 16 uur worden volbracht.

De opzet van dit evenement was om te laten zien dat de provincie Groningen naast onder andere de provincie Drenthe ook over fraaie natuurgebieden beschikt.

Voor de route werd het Westerwoldepad met een lengte van 100 kilometer gevolgd. De beekdalen van de Ruiten Aa, de Mussel Aa en de Westerwoldse Aa vormden de ruggengraad van het pad. Oude bossen, heidevelden, vennetjes, akkers en sfeervolle dorpen werden gepasseerd. De Nicolaaskerk in Onstwedde, het beschermd dorpsgezicht Smeerling, het veertiende-eeuwse kerkje in Sellingen, het klooster in Ter Apel en de burcht in Wede waren voorbeelden van de rijke historie. Het handbediende kabelbaantje `Ol Graitje` over het Ruiten Aa-kanaal vormde letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt. Een prachtige ontdekkingsreis genietend van de flora en fauna van Westerwolde.

Arjen Kwint was een van de 33 gestarte deelnemers, waarvan er uiteindelijk 16 de volle 100 kilometer aflegden. Bij Arjen liepen na ruim 70 kilometer de benen vol waarna hij besloot bij de verzorgingspost op 82,5 kilometer uit te stappen. Ondertussen had hij wel zijn persoonlijke langst gelopen afstand van 79 kilometer verbeterd. Proficiat! Hij noteerde een tijd van 13.05.37 uur en werd hiermee 21e overall.

Lees hieronder zijn verslag.

Foto`s deelnemers

Verslag Arjen

De loopjes van UltraGrunnen zijn tot op heden altijd leuk en origineel en dat betekent zelfs dat ik me had ingeschreven voor een 100 kilometer ultra in Westerwolde. Mijn maximale afstand in een loop was tot nu tot 79 kilometer dus dat zou een mooie verbetering betekenen.

Het was even wat plannen met mijn vakantie die ik al in juni had dit jaar en zo kwam ik vrijdag voor de loop weer terug in Nederland. Een dagje rust op zaterdag en dan zondag de loop. De nacht voor de loop onweer en harde regen dus het werd een slechte nachtrust. De wekker ging om kwart over 4 en toen ik een half uur later naar de auto wou lopen kwam er pas echt een plensbui over. Het was pikzwart buiten en 10 meter lopen naar de auto leek me al geen goed plan. Gelukkig was het een kwartier later al wat droger en kon ik vertrekken richting de startplaats bij de Poffert in Wedde. Onderweg ingespannen rijdend om losse takken te ontwijken die overal op de weg lagen alsmede mijn best doen om aquaplanning te vermijden.

Tien minuten voor de start aanwezig en in alle haast mijn dropbag niet op de juiste plaats neergezet (maar daar kwam ik pas na 51 kilometer lopen achter).

Taktiek was om in de eerste uren zoveel mogelijk kilometers te maken in aanloop naar de verwachte hoge temperaturen en ook om de race op te delen in het lopen van verzorgingspost (VP) naar verzorgingspost. De route volgde het Westerwolde Pad een lange afstands wandelpad van bijna 100 kilometer die normaal in 10 etappes gewandeld word. Na het driemaal slaan op een poffertpan gingen we van start. Om de route op 100 kilometer te krijgen eerst een ronde rond de burcht in Wedde. Vervolgens al snel onverharde paden. Door de regen veel plassen waar je dan probeerde omheen te lopen. Na 17,4 kilometer de eerste post in Vlagtwedde. Het werd al wat warmer langzamerhand. Na een goede verzorgingspost weer door richting VP2 in Sellingen. Het lopen ging nog steeds best goed. Ik liep in een rustig tempo om ook niet teveel energie te verliezen en dat ging best aardig. Op het einde werd het al wel wat warmer dus was werd het al wat zwaarder. Richting VP3 in Ter Apel. Nu begon het echt al warm te worden en besloot ik al niet meer te rennen vol in de zon maar in een hoog wandeltempo te gaan. Je voelde de temperatuur stijgen per minuut. Bij VP3 dus geen dropbag voor mij. Snel overheen zetten en weer door. Nu richting de kabelbaan in Ter Apel en rond het klooster. Wat een hitte, het hardlopen werd steeds minder. Ik voelde al wel wat vermoeidheid in het lichaam en de ondergrond was niet altijd vlak dus het was goed kijken waar ik me voeten neer moest zetten. Ik liep grotendeels alleen, ik zag wel meestal nog iemand lopen in de verte maar ik was veel op mezelf aangewezen.

Uiteindelijk ook weer bij VP4 aangekomen. Het was inmiddels einde van de middag en het werd wat bewolkt. Weer veel vloeistof mee voor onderweg (meestal 1 liter water, 1/2 liter sportdrank en 1/2 liter cola, dus in totaal wel bijna 10 liter gedronken vandaag). Met een natte hoed liep het nu even lekker. Ik kon weer langere stukken lopen. Ik was positief gestemd over het succesvol uitlopen. Maar opeens veranderde dat. We liepen weer een lang stuk over een graspad langs het water. Het gras was kniehoog en moeilijk te zien waar eventueel kuilen zaten. Ook waren er veel dazen die begonnen te prikken. En ineens wilden me benen niet meer. Ik kon niet meer de wandelsnelheid halen die ik nodig had. Het ging niet meer echt. Al snel het besluit genomen bij de volgende VP te stoppen als het zich niet zou verbeteren. En dat was nog 8,5 kilometer verder. Dacht ik. Was even vergeten dat VP5 1,5 kilometer naar achteren was gezet in het parcours. Dus uiteindelijk 10 kilometer op karakter doorgegaan. Nog even mijn vrouw gebeld om de stilte te doorbreken die na 12 lopen ook hard binnen kwam. Uiteindelijk na 82,5 kilometer gestopt. Mijn tijd was 13 uur 5 minuten en 37 seconden. Het voelt niet als falen. Ik heb weer grenzen verlegd, heb weer veel geleerd en heb genoten van deze loop. Dat er zoveel vrijwilligers zijn die gedurende dit soort lange lopen aanwezig zijn is toch bijzonder. Vooral ook de mensen van de Stichting Wensambulance Noord-Nederland die van begin tot eind hielpen. Echt fantastisch. Wat een mooie hobby hebben we toch.