Robert de Vries was zondag een van de totaal 15.000 internationale deelnemers aan de snelle en bijna vlakke marathon van Milaan (I).

De start onder prima weersomstandigheden was bij de Corso Sempiore. De route voerde de deelnemers door de karakteristieke wijken van de stad. Onderweg langs historische en moderne gebouwen, terwijl het parcours overzichtelijk en snel bleef. De indrukwekkende finish op het Piazza del Duomo onder toeziend oog van de wereldberoemde kathedraal, maakte deze marathon tot een onvergetelijk moment. Er was veel publiek om de deelnemers aan te moedigen.

Robert, onderweg bijgestaan door zijn zoon als verzorger, liep een zeer constante race met gemiddeld 5.05 minuten per kilometer. Hij noteerde halverwege een tijd van 1.44.04 uur om met slechts een verval van 5 minuten in het tweede gedeelte te finishen na 3.33.49 uur. Een uitstekende prestatie waarbij hij zijn persoonlijke record op de marathon verbeterde met maar liefst 14.25 minuten! Gefeliciteerd!

Lees hieronder zijn verslag.

Foto`s Robert de Vries

Verslag Robert

De marathon in Milaan wat weer een bijzonder mooie ervaring. Vooraf had ik wel mijn bedenkingen, omdat ik drie weken voor de start nog te maken kreeg met een blessure aan mijn soleusspier. Daardoor was het nog maar de vraag of ik überhaupt zou starten laat staan over de finish zou komen.

De sfeer in Milaan was geweldig, met veel enthousiaste supporters langs de route die voor extra motivatie zorgden. Het parcours voerde langs mooie en bekende plekken, wat het lopen extra speciaal maakte.

Ik heb de race mooi vlak kunnen lopen, wat zorgde voor een fijn en constant tempo. Daarnaast was mijn zoon ook dit jaar weer een enorme steun en toeverlaat; elke zeven kilometer stond hij er weer om me aan te moedigen. Eigenlijk mijn persoonlijke pitcrew, maar dan zonder gereedschap – alleen met motivatie en wat gelletjes.

Hoewel het op sommige momenten zwaar was, vooral in de laatste kilometers, bleef ik nagenoeg vrij van vervelende pijntjes.

Wonder boven wonder liep ik zelfs nog een persoonlijk record, iets wat ik vooraf niet had durven verwachten gezien de blessure. Blijkbaar werkt licht paniek lopen toch prestatieverhogend.

De finish halen voelde dan ook als een enorme overwinning. Al met al was het een onvergetelijke dag met mijn zoon waar ik met trots (en licht strompelend) op terugkijk.