Arjen Kwint was zaterdag een van de deelnemers aan de Grutte Pier 50, een 50 kilometer trail door het natuurrijke Gaasterland. Deze 50 kilometer wordt nagenoeg geheel op GPX gelopen.

Deze trail voert de deelnemers langs de mooiste paden, de prachtigste bossen en langs verrassende landschappen. Gaasterland is een gebied in Zuid-Friesland boordevol historie, cultuur, natuur en diversiteit. Deze Gaasterlandtrail is een Support for Nature evenement, dat is gericht op het voorkomen van schade aan de bodem en de natuur alsmede overlast voor eventuele omwonenden en het bevorderen van de veiligheid van het evenement.

Arjen noteerde een tijd van 6.33.21 uur en was hiermee anderhalf minuut sneller dan twee jaar geleden.

Lees hieronder zijn verslag.

Foto`s Janke van der Schaaf en Arjen Kwint

Verslag Arjen

Op 24 oktober stond de Grutte Pier Ultra op het programma voor mij. Dit is een van de onderdelen van de Gaasterlandtrail. Na een eerdere deelname van mij twee jaar geleden en de positieve indrukken die het op me had achtergelaten had ik er weer zin in om door de bossen van Gaasterland te trailen. De start was vroeg. Om 8 uur al vanaf de manage in Harich, dus dat betekende vroeg in de auto. Het waaide nog behoorlijk onderweg en het was ook niet droog. Ideale omstandigheden dus voor een trail. Vorige week had ik een marathon gelopen in Duitsland. Het herstel duurde langer dan normaal bij mij het geval is en ook mijn rug zat goed vast. Gelukkig kon ik nog bij mij fysio terecht waardoor mijn rug een stuk beter aanvoelde en de laatste twijfel om al dan niet te starten weggenomen werd.

Vanaf de zandbak vertrokken nog in de schemering. Het parcours was net andersom dan de vorige keer dat ik deelnam eerst richting Balk en daarna via de Starnumanbossen, het Lycklamabos en de Bremer Wildernis door Nijemirdum. Dit stuk liep ik lekker. Ik voelde door de fysiobehandeling dat ik makkelijkere loopbewegingen kon maken dus dat ging best lekker. Een stukje door een akkerland zakte ik wat weg dus even wat gas eraf en daar rustig overheen. Ook het stukje door het weiland langs de bunkers bij Sondel liep ik lekker rustig door.

Na 25 kilometer begonnen de benen zwaarder aan te voelen. De ondergrond was voornamelijk onverhard en daardoor moest meer kracht gezet worden bij de afzet. Het was niet heel modderig maar wel nattig. Na de derde verzorgingspost ging de route richting de zeedijk. Tot nu toe was de wind niet waarneembaar. In de bossen viel de wind weg echter richting de dijk was de wind pittig. Ook hier door de akkerlanden dus mijn kracht zakte nog verder weg. Daarna twee kilometer over de dijk. De wind schuintegen en zeer zachte ondergrond. Ik kreeg last van mijn onderrug op andere plekken dan normaal, waarschijnlijk omdat mijn rug losser was gebruikte ik nu ook andere spieren die dit niet helemaal nog aankonden. Ook een viertal hekken overklimmen. Ik kreeg het koud dus was blij dat bij de Mirnser Klif we weer door het bos mochten. Echter ik kwam niet meer op gang. Het ritme was volledig verstoord. Ook begon mijn horloge rare kuren te vertonen. Ik liep samen met wat anderen en die moesten over andere paden terwijl we wel dezelfde GPX file hadden geinstalleerd. Dit hielp niet natuurlijk.

Het laatste stuk in het Rijsterbos liep ik alleen en mijn horloge wilde me in een pad sturen dat afgezet was. Ik liep rechtdoor en kwam weer op de route terecht. Echter merkte ik al gauw dat ik een stuk had afgesneden hierdoor. Ik werd ingehaald door mensen die voor me zouden moeten lopen. Bij navraag bleek dat ik 1,7 kilometer te weinig nog had gelopen. Iets verderop in een ander bos heb ik mezelf dan maar een strafrondje van 1,7 kilometer gegeven. Ik wilde toch echt wel finishen met de juiste afstand. De laatste kilometer waren ook zwaar. Langs meer Wyldemerk nog klein heuveltjes. Gelukkig wist ik dat ik er bijna was. Uiteindelijk 1 minuut sneller dan 2 jaar geleden. Maar wat was het weer mooi om hier te lopen. En wat was het zwaar. Dus een geslaagde dag.